UMAY GEDİKOĞLU (UMAY UMAY)

Artık özgürüm… Öyle yalnızım ki…

Ölünceye dek seni seveceğimi sanmıştım baba
Ama aşık oldum.

Her gölge hayatımdaki çığlığını bulup kayboluyordu.

Sevemedim onları ben bi türlü
Naylon öfke, kuru gürültü...

Birisi, dünden daha çok mektup yazdığımı söyleyebilir mi...
Beni dünden daha az sevdiğini.
Yüzünü, geçen yaz denizden çaldığım taşla Tem yoluna çizdim.
Omuzlarıma sürdüğüm gül kremini kokladım, tanrıya dua ettim.
“SEN YOKTUN, NİÇİN GELEYİM...” diyen bir aşk mektubunu anımsadım.
“ En son kötülüğün kaldı bende, en son ben sevebilirdim seni” diye biten.
Arabamı sağa çekip dikiz aynasında makyaj yaptım.
Sana ihanetlerin en büyüğünü hazırladım, en kanlısını; bir gün beklediğin gibi benden.

Bir gün yolda yürüyordum bir şarkı duydum kalbim acıdı.

çağıran bir şeyler var hep
beni uzak şehirlerde
bana ait bir şeyler var
o sert gülüşlerde…

kırmızı.
sana sadece kırmızı demeliyim.
ben başaramıyorum kırmızı.
hatırlamak dışında bir mucizem yok